"هیچ راهی نتیجه بخش تر از عذرخواهی نیست" بنجامین فرانکلین

تمامی ما در زندگی خطاهایی مرتکب شده ایم، ولی آیا خود شما وقتی برای اشتباهاتان مورد مواخذه قرار می‌گیرید، آن را می‌پذیرید؟ معمولاً این طور نیست! البته این مسئله چیز جدیدی نیست، چرا که با یادآوری داستان "آدم و حوا" اولین بهانه تراشی را در تاریخ بشر می‌یابید، وقتی خداوند به آدم دستور می‌دهد که اگر از آن درخت سیبی بخورد نافرمانی کرده است، و آدم سیب را می‌خورد و زمانی که خداوند از او می‌پرسد که چرا از آن درخت سیب را خورده است، آدم می‌گوید: "آن زنی که شما فرستاید به من سیب را داد و گفت بخور!" و بعد خداوند از حوا می‌پرسد که تو چرا سیب را خوردی، او پاسخ می‌دهد: "ابلیس مرا وادار کرد تا سیب را بخورم!"

 

در واقع بهانه تراشی فرار از مسئولیت است، این در حالیست که اندیشه و مسئولیت پذیری، عامل متمایز کننده ی انسان و حیوان است. انسان به عنوان اشرف مخلوقات، باید در برابر اعمال خود مسئولیت پذیر باشد.

 

اگر برای موفقیت ها به خود افتخار می‌کنیم، در مقابل،  قصورات خود را نیز باید بپذیریم. اگر سر خود را مثل کبک در برف فرو کنیم، عواقب اشتباهات ما بیشتر خواهد شد. همانطور که شکسپیر می‌گوید:

" لازم است برای قصورات خود عذرخوهی کنید، چرا که با پنهان کردن خطاهای خود، تنها خود را بی اعتبار خواهید کرد"

 

 

بهانه تراشی، در نهایت منجر به عدم موفقیت و یک نوع عادت در زندگی می‌شود، و به مرور زمان ملکه ی ذهن می‌شود. بطور مثال، فروشنده ای که جنس خود گران می‌کند و یا کم فروشی می‌کند، وقتی با شکایت مشتریان روبرو شود، با آوردن بهانه اینکه بازار کار خراب است، تنها می‌خواهد بر عیب خود لاپوشی کند، در حالیکه اگر واقعیت را بگوید که هزینه تولید جنس با درآمد آن تناسب ندارد و به ضرر اوست، شاید قابل قبول تر باشد و مشتریان با صداقت او و پذیرش دلیل منطقی، دوباره از وی خرید کنند. با قبول تقصیرات و گناهانمان، می‌توانیم اعمال خود را بررسی کنیم و ایرادهای زندگیمان را تشخیص دهیم و در ادامه به تکامل فکری دست یابیم.

 

با بهانه تراشی ها در قصوراتمان، خیلی فرصتهایی را در زندگی مثل، افزایش عزت نفس، افتخارات و اعتماد به نفس را از دست می‌دهیم. مسئولیت پذیری، قدرت و شایستگی ما را پرورش می‌دهد. با انجام تعهداتمان نسبت به اطرافیان، اعتماد خود را نزد آنها افزایش می‌دهیم و در نتیجه، رابطه ای مفید و دوطرفه بین خودتان و آنها ایجاد می‌کنید و با افزایش همکاری ها در اجتماع به درجات عالی نیل پیدا کنید.

 

 

راهکارهایی برای عذرخواهی و عدم بهانه تراشی

1- بپذیرید که در زندگی شکستها و موفقیت ها بستگی به خود شما دارد. انتخاب و روش زندگی شما است که نتایج زندگی را نمایان می‌سازد. یاد بگیرید از همین امروز قبول مسئولیت کنید و به دنبال بهانه ای برای شانه خالی کردن از آن نباشید. همانطور که وینستن چرچیل میگوید: "مسئولیت پذیری بهای بزرگواریست"

 

2- اشتباهات خود را توجیه نکنید. خیلی از ما از بیان واژه ی "معذرت خواهی" خجالت می‌کشیم، در مقابل سعی می‌کنیم بجای پذیرش آن، تنها دیگران را به اجبار توجیه کنیم، ( عذر بدتر از گناه آوردن!)، همچنین در چنین موقعیتهایی بر اعصاب خود مسلط باشید، چرا که عصبانیت، ضعف شما را نشان می‌دهد، و مسلمًا دیگران می‌گویند: "اگر واقعاً بی گناه هستید چرا عصبانی می‌شوید"

 

3- به تدریج و به دفعات، عملکرد و پیشرفت خود را بسنجید. نتیجه مسئولیت پذیری خود را هر بار در ذهن خود مرور کنید و مزایای آن را در مقابل روش قبلی خود که همان بهانه تراشی بوده، مقایسه کنید.

 

4- مهم ترین گام این است که عذرخواهی کنید و از آن درس عبرت بگیرید تا دیگر اشتباه خود را تکرار نکنید.

 

5- بذرهای موفقیت را به ترتیب زیر در مزرعه زندگی خود بکارید:

گام اول: صبوری، خوشبینی، مقاومت، 

گام دوم: نابودی بهانه تراشی، انتقاد و عیب جویی

گام سوم: مسئولیت پذیری، معتمد بودن، مصمم بودن

گام چهارم: در موقعیت های حساس زندگی، انعطاف پذیرباشید، همواره لبخند بر لب و با اطمینان و قوت قلب پیش بروید.